Klanten en opdrachtgevers vertellen op deze pagina wat ze aan de adviezen van Loopbaanzaken Amsterdam hebben gehad. (Testimonials)
Alle cliënten zijn zeer positief over de begeleiding.
Men is zeer positief over de begeleider als persoon
Er is begrip voor de persoonlijke situatie van de cliënt. Daarnaast is men ook positief over de vakinhoudelijke deskundigheid. Goede tips en initiatieven, duidelijkheid scheppen over wat wel en niet mogelijk is, aardig en luistervaardig zijn meerdere malen genoemd. Ook wordt de “ menselijkheid” van de begeleiders genoemd.
Het aantal contactmomenten (telefonisch, afspraken) was conform de behoefte van de cliënt.
De maandagochtendclub werd als zeer positief ervaren.
Alle cliënten gaven aan te weten dat men te allen tijde contact op kan nemen met de begeleider, hetgeen als zeer positief wordt ervaren
Cliënten geven aan dat de begeleiders in de gesprekken zeer professioneel overkomen. Er zou nog iets meer aandacht geschonken kunnen worden aan contacten met andere bedrijven m.b.t. vacatures.
Men is uiterst tevreden. Complimenten van de cliënten om zo door te gaan.
Er zijn geen verbeterpunten aangegeven die aanleiding geven tot een plan van aanpak.
Cliënten geven aan Maatschap Loopbaanzaken aan te bevelen bij anderen.

Deze blog is in het kader van ‘oma vertelt’, want ik ben een Wajonger van 41. Niet alleen de Wajong groeit met me mee, maar mijn ziekte ook: op m’n tachtigste heb ik nog steeds jeugdreuma, wat een bofkont!
Inmiddels denk ik uitgevogeld te hebben hoe ik betaald werk kan combineren met een lastig lijf. Lees hier hoe ik van loonslaaf ZZP-er werd.
Toen ik op mijn 26e klaar was met mijn studie Lexicologie, besefte ik dat ik niet fulltime zou kunnen werken. Pas na flink zoeken en doorvragen kwam ik erachter dat er een wet bestond voor gevalletjes zoals ik. Want in mijn tijd, jongens en meisjes, was de Wajong een goed bewaard geheim.
Loonslaaf
Tot 2006 werkte ik parttime bij een gemeentelijke communicatieafdeling. Mijn bestaan als loonslaaf –vergeef me het woord- kwam teneinde omdat het niet meer ging. Als je een lijf hebt dat niet alles kan doen wat je wilt, moet je je eerst plooien naar dat lijf, en dan kijken of er nog ruimte overblijft om je naar iemand anders te plooien. Zoals naar de werkgever, die eist dat je op vaste tijden aanwezig bent.
Helaas wilde de werkgever zich niet schikken naar mij, want het inrichten van een fatsoenlijke rustruimte kostte al teveel moeite. Aan rokers wordt gedacht, maar vrouwen die moeten kolven, mensen die willen bidden of mensen die af en toe moeten rusten, vallen buiten de boot. Een kamertje van 3 bij 3 vrijmaken, is dat nou teveel gevraagd?
Na een tijdje vrijwilligerswerk ging het toch kriebelen. Ik vroeg een IRO aan bij het UWV om te onderzoeken of ik als zelfstandig ondernemer zou kunnen gaan werken. Het was mij niet ontgaan dat inmiddels half Nederland Zelfstandige Zonder Personeel (ZZP) is, dus waarom Wendelien niet?
loopbaanadviseur
Op zoek dus naar een loopbaanadviseur. Een eerste zoekopdracht op de site Blikopwerk leverde honderden namen op binnen een straal van tien kilometer vanaf mijn Amsterdamse huisadres. Dat schoot niet op. Gelukkig werd mij door twee verschillend mensen die zich met gezondheid en werk bezighouden Margriet Onland van Loopbaanzaken Amsterdam aangeraden. Zij heeft me erg goed geholpen.
Inmiddels ben ik zelfstandig tekstschrijver. Ik werk op de tijden die mij het beste uitkomen. ’s Ochtends ben ik het meest productief en creatief, omdat ik dan het meeste energie heb. Op die tijden plan ik dus mijn (bel)afspraken of het tekstschrijven. ’s Middags of ’s avonds doe ik dingen als administratie, leeswerk of research.
Ik ga me focussen op het schrijven van informatieve zakelijke teksten voor ondernemers die meer klanten willen aantrekken via internet. Ik geef mezelf drie jaar de tijd om mijn onderneming goed in de markt te zetten. Nu maar hopen dat het lijf een beetje meewerkt…
Wendelien Vos is zelfstandig tekstschrijver
www.wendelienvos.nl